خبرگزاري فارس: «هفت دقيقه تا پاييز» بهترين فيلم سازنده‌اش تاكنون است. يك فيلم تجربي اما عميق؛ فيلمي كه در آن «عليرضا اميني» جهاني كوچك و جمع و جور را ترسيم و تصوير كرده كه مشكلات و دغدغه‌هاي عاطفي يكي يكي سرباز مي‌كنند و فاجعه‌اي به نام روابط ‏انساني روي خود را به تماشاگرش نشان مي‌دهد.

فيلم سينمايي «هفت دقيقه تا پاييز» بيش و پيش از آن كه ارتباطي با ساخته‌هاي قبلي «عليرضا اميني»، فيلمساز حرفه‌اي و جوان سينما (و مثلا فيلم‌هاي مطرحي چون «استشهادي براي خدا») را داشته باشد، يك فيلم تجربي است كه به غايت و ‏در نهايت، بهترين فيلم سازنده‌اش تاكنون است؛ وي با ترسيم و تصوير جهاني كوچك و جمع و جور، محصور در يك خانواده و يك كار آخر هفته كه در طي اتفاقاتي فرزند كوچك خانواده (سارا) مي‌ميرد و از سويي ديگر كه در زن و شوهري كه زندگي‌شان در آستانه سقوط قرار دارد، اما مشكلات و دغدغه‌هاي عاطفي يكي يكي سرباز مي‌كنند و فاجعه‌اي به نام روابط ‏انساني روي خود را به تماشاگرش نشان مي‌دهد.‏
همه چيز خيلي ساده شروع مي‌شود و به نظر مي‌رسد، فيلمساز حين ساخت فيلم تفريح زيادي هم كرده باشد؛ جمع شدن ‏دور هم براي ساخت يك «فيلم تجربي خانگي» اما عميق و پر از معاني انساني. «عليرضا اميني» بارها گفته كه نماها هيچ گاه تمرين نشده‌اند و به بازيگران اجازه داده تا در يك صحنه و اتفاق ‏واقعي شركت كنند. با اين پيش فرض كه ممكن است دوربين فيلمبرداري آنها را ضبط كند و همه اين‌ها با ‏تكيه كامل به يك دوربين سيال كه تمام بار فيلم را به دوش مي‌كشد و آن را به يك شبه مستند تاثيرگذار تبديل مي‌كند. ‏تمام فيلم به طرز حيرت‌انگيزي روي دست تصويربرداري شده و دوربين كه با استادي تمام ‏حركت مي‌كند و بي‌شك تجربه‌اي است شگرف، موفق مي‌شود لحظه لحظه احساسات دروني شخصيت‌هايش را با ‏تماشاگر قسمت كند. سياليت دوربين، بازي‌هاي روان و گاه عالي تقريبا همه بازيگران، خيلي راحت تماشاگر را به ‏درون يك خانواده مي‌برد و حس‌هاي عاطفي آنها را با ما قسمت مي‌كند. در واقع قصه‌اي در كار نيست؛ يك فيلم ‏ضدقصه كه كاملا در عرض حركت مي‌كند. با اين حال حس صميمانه حاكم بر فيلم و شخصيت‌ها، چنان تماشاگر جدي ‏را شيفته صحنه‌ها مي‌كند كه نگاه برگرفتن از پرده حتي براي ثانيه‌اي، تماشاگر را از روند حساب شده و مينياتور‏گونه فيلم غافل مي‌كند. ‏
در نتيجه فيلم اساسا نوعي نمايش قدرت كارگردان است: اين كه همه چيز خلاصه مي‌شود در يك كارگرداني طراز ‏اول كه مي‌تواند با كنترل همه چيز و هدايت كامل آنها در مسيري كاملا حساب شده، نه تنها نبود داستان را از ياد ببرد، ‏بلكه مي‌تواند جهاني خلق كند كه تماشاگر در واقع به روشني بخشي از آن باشد. در لحظه لحظه اين فيلم با ‏شخصيت‌ها همراه مي‌شويم و گاه حتي در تاريكي سينما گريه مي‌كنيم...‏
فيلم اما در عين سادگي‌اش، از جهاني كاملا پيچيده حكايت دارد: از سويي با مفاهيم از پيش تعيين شده‌اي چون ‏‏«خانواده» و «مرگ»، درگير است كه همه روابط انساني را به چالش مي‌طلبد و مي‌تواند لحظه‌‏هاي گرم و شيرين يا عكس آن، تلخ و دردناك را رقم بزند و فيلم چه خوب همه برداشت‌هاي از پيش تعيين شده را با ‏مفهومي عميق‌تر يعني احساسات انساني مي‌آميزد و بي‌آن كه پاسخي درخور براي مشكلات و روابط انساني داشته ‏باشد، جهان خلق شده‌اش را به پايان مي‌برد و به درستي تنها يك راوي صادق از جهان اطراف ما و تلخي درون انسان‌‏ها باقي مي‌ماند. از سويي به مدد پرداختي استيليزه، لحظه به لحظه با يك حركت يا زوم حساب شده دوربين، حس‌‏هاي ناشناخته انساني را با تماشاگرش قسمت مي‌كند. ما در واقع به مدد پرداخت فيلم همه شخصيت‌هاي فيلم را دوست ‏داريم؛ چه «ميترا» (هديه تهراني) كه بار يك گناه بر دوش‌اش سنگيني مي‌كند و عذاب دروني‌اش را به روشني مي‌توان در ‏رفتار تا بي‌تابي و از همه مهمتر چشم‌هايي درد آلود، خسته و گفتارش را حس كرد و در عين عصبانيتش از ‏رفتار و گذشته، صحنه‌اي كه پس از تصادف، «هديه تهراني» را در در سكوت مي‌بينيم، اوج بياني ‏تصويري و تكان‌دهنده از احساسات پيچيده عشق و نفرت توامان انساني را به نمايش مي‌گذارد و اين بار بر خلاف ‏آخرين، ناپدري دوست داشتني كه از خاطره‌‏اي تلخ رنج مي‌برد و تنها مواجه شدن او با لوازم كودكانه دخترش ، كافي است تا تمام ‏شادي لحظه‌هاي خوش دخترش را فراموش مي كند؛ چه مادري كه بي‌آن كه اشاره‌اي ‏كند، مي‌فهميم همه زندگي پوشالي جديدش تنها تلاشي است براي فراموش كردن خاطرات تلخ گذشته و مرگ ‏فرزندش، باز دو سوي عشق و نفرت؛ كه همگي خلاصه مي‌شود در سيلي‌اي در جواب گستاخي زندگي و گوشه اشكي در ‏لحظه مرگ دخترك. و البته ناگفته نماند ويژگي مشترك همه شخصيت‌ها كه همه به نوعي در «گناه» شريك هستند و به ‏مفهومي پهلو مي‌زند و گسترش مي‌يابد و حتي شخصيت‌هاي فرعي، از تك تك آدم‌هاي حاضر در مراسم پاياني فيلم ‏كه هر يك گوشه‌اي در غمگين خود هستند و به اين ترتيب حكايت ناگفته زندگي خود را با ‏ما در ميان مي‌گذارند.‏
عجيب اين كه هر شخصيت و هر صحنه، در نهايت يك پازل كاملا حساب شده را تكميل مي‌كند. صحنه طولاني شام آخر، ‏كه در نگاه اول ممكن است زائد به نظر برسد، معرفي گونه دقيقي است از جهان هر شخصيت اصلي يا فرعي با ‏احساسات خاص خود؛ يا صحنه طولاني شعر خواندن فرزندان قبل از تصادف براي پر كردن لحظات كه از سويي سرخوشي شخصيت‌هايش را به نمايش مي‌گذارد و از سوي ديگر با اتفاق پاياني يا صحنه‌هاي نزديك به پايان كه همه دور هم مي‌نشينند تا شايد يادآوري مي‌كنند كه زندگي با همه دردهايش لايق زيستن است.

----------------------------------------------------------
نويسنده: عليرضا پورصباغ
عضو انجمن منتقدان و نويسندگان سينماي ايران
----------------------------------------------------------